Author: Lilith
• Τρίτη, Σεπτεμβρίου 07th, 2010

There’s a Spanish train that runs between
Quadalquivir and old Seville,
And at dead of night the whistle blows,
and people hear she’s running still…

And then they hush their children back to sleep,
Lock the doors, upstairs they creep,
For it is said that the souls of the dead
Fill that train ten thousand deep!!

Well a railwayman lay dying with his people by his side,
His family were crying, knelt in prayer before he died,
But above his bed just a-waiting for the dead,
Was the Devil with a twinkle in his eye,
“Well God’s not around and look what I’ve found,
this one’s mine!!”

Just then the Lord himself appeared in a blinding flash of light,
And shouted at the devil, “Get thee hence to endless night!!”
But the Devil just grinned and said “I may have sinned,
But there’s no need to push me around,
I got him first so you can do your worst,
He’s going underground!!”

“But I think I’ll give you one more chance”
said the Devil with a smile,
“So throw away that stupid lance,
It’s really not your style”,
Joker is the name, Poker is the game,
we’ll play right here on this bed,
And then we’ll bet for the biggest stakes yet,
the souls of the dead!!”

And I said “Look out, Lord, he’s going to win,
The sun is down and the night is riding in,
That train is dead on time, many souls are on the line,
Oh Lord, he’s going to win!..”

Well the railwayman he cut the cards
and he dealt them each a hand of five
And for the Lord he was praying hard
or that train he’d have to drive…
Well the Devil he had three aces and a king,
and the Lord, he was running for a straight,
he had the queen and the knave and the nine and ten of spades,
All he needed was the eight…

And then the Lord he called for one more card,
but he drew the diamond eight,
And the Devil said to the son of God,
“I believe you’ve got it straight,
So deal me one for the time has come
to see who’ll be the king of this place,
But as he spoke, from beneath his cloak,
he slipped another ace…

Ten thousand souls was the opening bid,
and it soon went up to fifty-nine,
but the Lord didn’t see what the Devil did,
and he said “that suits me fine”,
“I’ll raise you high to hundred and five,
and forever put an end to your sins”,
But the Devil let out a mighty shout, “My hand wins!!”

And I said “Lord, oh Lord, you let him win,
The sun is down and the night is riding in,
That train is dead on time, many souls are on the line,
Oh Lord, don’t let him win…”

Well that Spanish train still runs between,
Quadalquivir and old Seville,
And at dead of night the whistle blows,
And people fear she’s running still…
And far away in some recess
The Lord and the Devil are now playing chess,
The Devil still cheats and wins more souls,
And as for the Lord, well, he’s just doing his best…

And I said “Lord, oh Lord, you’ve got to win,
The Sun is down and the night is riding in,
That train is still on time, Oh my soul is on the line,
Oh Lord, you’ve got to win…”

Category: Twilight Zone  | 17 Comments
Author: Lilith
• Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 02nd, 2010

Είναι πέντε χρονών, με πλούσια μακριά μαύρα μαλλιά, μαύρα πανέξυπνα μάτια και ένα μυαλό που… σκοτώνει! Έχει τη σπάνια ικανότητα να «πετάει» ατάκες 30άρας και να σε αφήνει κόκκαλο να αναρωτιέσαι «μα τι τα ταΐζουν πια»!. Χωρίς να χάσει ούτε στιγμή τη θηλυκότητά της, σε βάζει στη θέση σου και με το παραπάνω αν τολμήσεις να τη θεωρήσεις (θεός φυλάξει) παιδί!
Ένα απόγευμα, τη βλέπω να έρχεται κουνιστή και λυγιστή, με τα μαλλιά της φρεσκολουσμένα και καλοχτενισμένα, φορώντας ένα υπέροχο φούξια ριχτό φορεματάκι, ασημί πέδιλα και ασορτί (με το φόρεμα) μανικιούρ-πεντικιούρ.

- Καλώς την! Μα τι υπέροχο φόρεμα είναι αυτό! Η μαμά στο διάλεξε;
- Ναι (απαντάει γεμάτη περηφάνια και γνήσια γυναικεία κοκεταρία).
- Έχει υπέροχο γούστο η μαμά σου.
- Ναι, το ξέρω. Έχω κι’ άλλα φορέματα.
- Ναι; Τι χρώμα είναι τα άλλα;
- Έχω ένα γαλάζιο με τη Μίνι στο κάτω μέρος και με μια πεταλούδα στο πάνω μέρος εκεί που είναι η τιράντα.
- Όμορφο πρέπει να’ ναι…
- Μμμ… είναι πολύ όμορφο! Έχω και ένα άλλο, αλλά ντρέπομαι λίγο όταν το φοράω.
- Γιατί; Είναι κοντό;
- Όχι, όχι γι’ αυτό! Είναι φαρδύ και όταν φυσάει ο αέρας το σηκώνει ψηλά και… καταλαβαίνεις.
- Α, ναι! Φυσικά! Πάντα είναι άβολο κάτι τέτοιο όταν συμβαίνει. Θα πας πουθενά και ντύθηκες με τα καλά σου;
- Ε, ναι… θα πάω… Περιμένω τη γιαγιά και τον παππού να έρθουν για να φύγουμε. Θα πάμε κάπου να φάμε κι’ εγώ έχω ντυθεί, έχω χτενιστεί, τόση ώρα τώρα και αυτοί δε λένε να φανούν! Είναι σωστό τώρα αυτό;
- Σε καταλαβαίνω απόλυτα! Και μένα μου τη σπάει όταν ντύνομαι, στολίζομαι και περιμένω τους υπόλοιπους να ετοιμαστούν!
- Μα δεν καταλαβαίνω! Τι μπορεί να κάνουν τόση ώρα; Μέλι απ’ τις μέλισσες βγάζουν;;; Μάλλον η γιαγιά θα μαγειρεύει.
- Ε, δεν πειράζει. Τι να κάνει κι’ αυτή! Αν δεν μαγειρέψει θα γκρινιάζει ο παππούς σου όταν πεινάσει και δεν βρει φαγητό.
- Μπα… Δεν είναι ο παππούς μου το πρόβλημα.
- Αλλά;
- Το πρόβλημα είναι ότι έκανε ένα σωρό γιους!
(αρχίζει να μου τους απαριθμεί έναν έναν… 4-5 στο σύνολο)
Και όλη μέρα την έχουν στην κουζίνα να μαγειρεύει και να πλένει πιάτα!
Και τώρα το Καλοκαίρι κάνει και ζέστη…!!! Και ούτε ένα air-condition δεν
της έχουν βάλει να δροσίζεται!
- Μπορεί να μην το θέλει.
- Έχει ανεμιστήρα.
- Ε, κάτι είναι κι’ αυτό. Ευτυχώς που έχουμε και τα air-condition πάντως εδώ που τα λέμε, ε; Τι θα κάναμε με τόση ζέστη!
- Ναι, αλλά ξέρεις τι με προβληματίζει;
- Τι;
- Δεν ξέρω πώς λειτουργούν. Μήπως ξέρεις εσύ να μου πεις;
- Ε… εμ… κοίτα… πώς να σου το εξηγήσω τώρα… δεν είμαι και πολύ καλή σ’ αυτά… νομίζω ότι έχουν ένα υγρό μέσα που ψύχεται και έχουν και έναν ανεμιστήρα και καθώς γυρνάει στέλνει κρύο αέρα στο δωμάτιο.
- Χμ…
- Ε, ναι… κοίτα… θα τα μάθεις όλα αυτά καλύτερα όταν θα μεγαλώσεις και θα πας σχολείο. Αλήθεια, θα πας νηπιαγωγείο φέτος;
- Όχι, δημοτικό.
- Μα δεν είσαι πολύ μικρή για να πας δημοτικό; Με κοροϊδεύεις, έτσι δεν είναι;
- Όχι βέβαια! Θα πάω πρώτη δημοτικού!
- Είσαι έξι χρονών;
- Όχι, πέντε.
- Και πώς θα πας δημοτικό αν είσαι πέντε;
- Αλήθεια σού λέω! (βάζει πεισμωμένη τα χέρια στη μέση)
Για ποιον άλλο λόγο θα αγόραζα σχολική τσάντα και κασετίνα αν δεν θα πήγαινα δημοτικό, μου λες;
- Ε, καλά… και στο νηπιαγωγείο ζωγραφίζουν. Θα έβαζες μέσα τα χρωματιστά σου μολύβια.
(Με κοιτάει αγανακτισμένη απαξιώντας να μου απαντήσει. Just for the records, στο τέλος αποδείχτηκε ότι έλεγε την αλήθεια).
- Σου αρέσει που θα πας σχολείο;
- Ε, έτσι κι’ έτσι…
- Γιατί; Επειδή δεν θα είσαι στο σπίτι τόσο πολύ;
- Και γι’ αυτό.
- Μα θα κάνεις ένα σωρό φίλους και θα μάθεις τόσα καινούρια πράγματα! Δε χαίρεσαι γι’ αυτό;
- Τι να σου πω…
- Θα σου αρέσει, θα δεις. Εγώ όταν ήμουν στην ηλικία σου ανυπομονούσα να πάω σχολείο.
(Με κοιτάει με ύφος περίεργο – σε στυλ… get a life! – και ξαφνικά νιώθω απόλυτα σίγουρη ότι αν ήξερε τη λέξη «σπασικλάκι» θα με στόλιζε άνετα μ’ αυτή. Την αγνοώ και συνεχίζω ακάθεκτη).
- Θα έχεις και βιβλιοθήκη για να βάζεις τα βιβλία σου…!
- Έχω ήδη βιβλιοθήκη.
- Μα, στο δωμάτιό σου;
- Φυσικά!
- Ωραία! Και θα πάρεις και γραφείο για να μελετάς!
- Έχω κι’ απ’ αυτό.
- Άρα είσαι πλήρως εξοπλισμένη και έτοιμη για την καινούρια σου ζωή σαν μαθητριούλα!
- Χμ…
(Μα τι συμβαίνει μ’ αυτό το παιδί! Εγώ στη θέση του θα πετούσα στα ουράνια! Βρε, μπας και είμαι όντως σπασικλάκι και δεν το ξέρω; Τέλος πάντων… Ξαφνικά ακούγεται ο μπαμπάς της να τη φωνάζει. Πετάγεται πάνω, πάει λίγο πιο πέρα και φωνάζει με ύφος εκνευρισμένο που δεν σηκώνει και πολλά πολλά…)
- Τι θες πατέρα; (ΠΑΤΕΡΑ;;; Get real!!!)
- Έλα γλυκιά μου, σε λίγο θα φύγουμε (απαντάει αυτός).
- Καλά! Όταν θα είστε έτοιμοι με φωνάζετε. Μέχρι τότε θα μείνω εδώ.
(Ξανάρχεται δίπλα μου)
- Με εκνευρίζει πολύ αυτό το πράγμα!
- Που περιμένεις, ε;
- Ναι!
- Άλλη φορά να τους κάνεις εσύ να περιμένουν. Να είναι όλοι έτοιμοι κι’ εσύ να καθυστερείς σκοπίμως για να μάθουν!
- Έχεις απόλυτο δίκιο! Αυτό θα κάνω! Την επόμενη φορά θα μείνω περισσότερη ώρα στο… (μονολογεί) ναι… αλλά η μαμά δεν με αφήνει να μένω πολλή ώρα στο μπάνιο… Τέλος πάντων! Θα βγω απ’ το μπάνιο αλλά θα μείνω στο δωμάτιό μου και θα λέω ότι δεν είμαι έτοιμη για να δουν πώς είναι να περιμένεις!
- Αυτό να κάνεις! Μήπως όμως πρέπει να πας για να μη θυμώσει ο μπαμπάς; Άλλωστε κι’ εγώ έχω μια δουλίτσα να κάνω.
- Τι δουλίτσα;
- Όχι και τόσο ευχάριστη. Έχω να σιδερώσω!
- Να έρθω κι’ εγώ να σου κάνω παρέα;
- Μα θα κάνει ζέστη και θα ιδρώσεις. Και φοράς κι’ αυτό το υπέροχο φόρεμα!
- Ναι, δίκιο έχεις. Εντάξει. Μάλλον θα πάω…
- Χάρηκα πολύ που ήρθες και τα είπαμε πάντως!
- Ααα! Κι’ εγώ χάρηκα! Πολύ!
- Να ξανάρθεις.
- Πότε;
- Ε, όποτε θέλεις. Εδώ θα’ μαστε. Όταν σε δω να περνάς, θα σε καλέσω να έρθεις για λεμονάδα και κουβεντούλα.
- Ναι! Πολύ ωραία!
(Με αγκαλιάζει σφιχτά και με φιλάει στο μάγουλο. Σηκώνεται και γυρνάει να φύγει)
- Να περάσεις ωραία γλυκιά μου!
- Σ’ ευχαριστώωωω!!! (τρέχει ήδη προς το σπίτι της) Θα τα πούμε αύριο!

Την παρακολουθώ να σταματάει προσεκτικά στην άκρη του δρόμου πριν περάσει απέναντι και να κάνει και νόημα με το χέρι της στον οδηγό που έρχεται από αριστερά για να περάσει.
Βέβαια, άλλο να σας το λέω και άλλο να το βλέπετε!
«Είναι οι ψυχές» σκέφτομαι. «Δεν μπορεί! Είναι οι ψυχές».
Γιατί πώς αλλιώς να το εξηγήσω;
She’s only five!

Category: Stars  | 26 Comments
Author: Lilith
• Τετάρτη, Αυγούστου 25th, 2010

Μπορεί ο Αύγουστος να μην έχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομύριο να γίνει ο καλύτερός μου φίλος, αλλά νομίζω ότι θα ήταν αγένεια εκ μέρους μου αν επέτρεπα να είναι ο μόνος μήνας από τους 12 που δεν έχει ούτε ένα ποστ και δεν εμφανίζεται μαζί με τους υπόλοιπους στο Archives αριστερά. Αποφάσισα λοιπόν να του “χαρίσω” τρία απίστευτα παιδάκια που σε έναν υπέροχο συνδυασμό με την Ellen Degeneres, καταφέρνουν να μας φτιάξουν τη μέρα (τη δική μου πάντως, σίγουρα τη φτιάχνουν).

Αν ήταν πάντα το όνειρό σας να μπορέσετε να αποστηθήσετε τις Πολιτείες της Αμερικής, τότε αυτό το αξιολάτρευτο πλασματάκι είναι ο άνθρωπός σας!
Well… if she could do it… :)

Tione dear,
Just one word for you:
Respect!

Η πιτσιρίκα (τότε) Dakota Fanning, ένα απίστευτα ταλαντούχο παιδί, σε ένα απολαυστικότατο πεντάλεπτο με την Ellen !

Αγαπητέ Αύγουστε,

Ελπίζω να σου αρέσει το ένα και μοναδικό σου ποστ στο Tales and Stories.
Εύχομαι να απολαύσεις τις 6 τελευταίες μέρες που σου έχουν απομείνει και επειδή δεν θα θέλαμε να χάσεις την πτήση σου για Αυστραλία μεριά, καλύτερα να αρχίσεις να πακετάρεις από τώρα!

Τα σέβη μου,
Lilith

Category: Stars  | 42 Comments
Author: Lilith
• Παρασκευή, Ιουλίου 23rd, 2010

Απρίλης ήταν όταν έγραφα αυτό το ποστ.
Ο φετινός Απρίλης, όχι ο περσινός!
Θυμάστε; Τότε που έλεγα ότι η μάνα μου, σαν άλλος Dexter, σκότωνε με βδεληρό και αηδιαστικό τρόπο την καημένη την ακριδούλα…
Ε, λοιπόν… τρεις μήνες και κάτι μετά… έγινα η μάνα μου!
Και το μόνο που χρειάστηκε να κάνω για να γίνω η μάνα μου, ήταν να αποκτήσω κάτι το οποίο έχει περισσότερη σημασία για μένα απ’ την ακριδούλα.
Τι ήταν αυτό; Ο βασιλικός μου!
Μεγάλη αγάπη!
Μικρούλης και χαριτωμένος λοιπόν στη γλάστρα του, παλεύει να αντεπεξέλθει με τη φονική κάψα του καλοκαιριού! Εγώ προσπαθώ να τον βοηθήσω όσο γίνεται, προστατεύοντάς τον από τον σκληρό ήλιο του μεσημεριού και ποτίζοντάς τον όσο συχνά το χρειάζεται.
Ο μικρούλης το παλεύει και στο τέλος τα καταφέρνει!
Αποκτάει ένα μπόι τουλάχιστον 5 εκατοστών και το μέλλον του διαφαίνεται στον ορίζοντα αισιόδοξο και λαμπρό!
Εγώ χαμογελάω ευχαριστημένη και του χαϊδεύω πρωί και βράδυ, με αγάπη, τα σγουρά του μαλλάκια.
Μια μέρα, ανακαλύπτω μια μικρή τρύπα σε ένα από τα φύλλα του.
Δεν δίνω σημασία… ε, δεν έγινε και τίποτα, λέω…
Την επομένη, ανακαλύπτω και δεύτερη και αρχίζω να καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά…
Την τρίτη μέρα, ξυπνάω και βλέπω το καμάρι μου να έχει γίνει σαν τυρί έμενταλ!
Ε… δεν μπορείτε να φανταστείτε!
Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε!!!
Έχω γίνει έξαλλη και ψάχνω τον ένοχο για να τον τιμωρήσω παραδειγματικά!
Και δεν αργώ να τον βρω.
Παρόλο που είχε ακριβώς το ίδιο χρώμα με τον βασιλικό και παρά το πολύ καλό (οφείλω να ομολογήσω) καμουφλάζ της, η baby ακρίδα – ένοχος έκανε το λάθος να κουνηθεί.
Η παντόφλα έφυγε σαν από μόνη της από το πόδι μου, κατέληξε στο χέρι μου και σε κλάσματα δευτερολέπτου, η ακριδούλα ανήκε πλέον στην ιστορία!
Το μάτι μου γυάλιζε και η φράση «για να δούμε τώρα… θα ξαναφάς τον βασιλικό μου;» έφυγε απ’ το στόμα μου και έφτασε στ’ αυτιά μου προκαλώντας μου μια απίστευτη φρίκη!
«Σαν να’ μουν άλλος κι’ όχι εγώ» που λέει και το τραγούδι…
Έτσι ένιωσα.
«Θεέ μου! Έγινα η μάνα μου!» ψιθύρισα πανικόβλητη. «Γιατί την σκότωσα τώρα; Θα μπορούσα να τη μεταφέρω στα μαρούλια του γείτονα! Γιατί το έκανα αυτό;».
Έγινα ράκος! Αλήθεια σας λέω!
Και όχι γιατί πενθούσα για τη μικρή ακρίδα.
Έγινα ράκος γιατί είδα τι μπορώ να γίνω!
Είδα το «τέρας» μέσα μου και τρόμαξα.
Μια στιγμή χρειάστηκε μόνο. Μια τόση δα στιγμή για να μεταλλαχτώ από προστάτης του θύματος, σε φονιά του.
Ήταν εύκολο να κάνω τον ειρηνοποιό και τον ανώτερο άνθρωπο όσο επρόκειτο για τα δέντρα της μητέρας μου.
Όταν όμως έφτασε το θέμα στον ΔΙΚΟ μου βασιλικό, η μεγαλοψυχία μου χάθηκε στο κάτω μέρος μιας παντόφλας.
Αγάπη λέγεται αυτό;
Αυτό που σε κάνει να δρας χωρίς να σκέφτεσαι;
Η αγάπη το προκαλεί;
Δεν νομίζω…
Η αγάπη θα έβρισκε άλλους τρόπους.
Αλλιώς δεν θα την έλεγαν αγάπη.

Category: Twilight Zone  | 65 Comments
Author: Lilith
• Σαββάτο, Ιουλίου 17th, 2010

Έλα κοντά μου δεν είμαι η φωτιά
τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια
τις πνίγουν οι νεροποντές
τις κυνηγούν οι βοριάδες

Δεν είμαι δεν είμαι η φωτιά

Έλα κοντά μου δεν είμαι ο άνεμος
τους άνεμους τους κόβουν τα βουνά
τους βουβαίνουν τα λιοπύρια
τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί

Δεν είμαι δεν είμαι ο άνεμος

Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατολάτης
ένας αποσταμένος περπατητής
που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς
ν΄ακούσει το τραγούδι των γρύλων
κι αν θέλεις έλα να τ’ ακούσουμε μαζί

(Στίχοι: Μενέλαος Λουντέμης
Μουσική: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας)

Category: Poetry  | 20 Comments